De Gouden Knop
Van een reep naar changemakers in hun eigen ecosysteem
In het afgelopen decennium maakte ik deel uit van een snelgroeiend bedrijf dat erop gericht was om eerst impact te maken, en daarna geweldige chocolade. Beide groeiden met ongekende snelheid; de gemaakte impact en de verkochte repen. We zeiden altijd dat de chocolade beter moest smaken dan alles wat er in de schappen lag, anders zouden klanten niet terugkomen en zou er in de toekomst geen impact worden gemaakt.
Toch heb ik me altijd afgevraagd waar het enorme succes van Tony's vandaan kwam, als je dieper ingaat op beide kanten van dat verhaal. Ik bedoel, ja, de chocolade smaakt fantastisch, en de recepten die Eva, Bas en de rest van het productteam bedachten, waren altijd verrassend (oké, de witte chocolade met wortel en walnoot was waardeloos, maar je kunt niet alles winnen, Eva). Maar is dat genoeg om de groei naar marktleiderschap in Nederland en de wereldwijde expansie in het afgelopen decennium te verklaren?
En ja, we hebben gemeten wat mensen aantrok tot het merk, en dat was min of meer gelijk verdeeld tussen geweldig smakende chocolade, het merk (bijv. verpakking, communicatie, toon, enz.) en de missie om chocolade, alle chocolade, 100% slavernijvrij te maken. Mensen geven erom, en mensen geven er nog steeds veel om. Maar geven ze echt genoeg om het welzijn van cacaoboeren in West-Afrika om deze groei van bijna 50% per jaar (tenminste in het eerste decennium van Tony's bestaan, maar de huidige groei van 25-30% is nog steeds indrukwekkend) te verklaren?
Ik vraag het me af, ik vraag het me echt af.
Het is iets waar ik graag een keer in zou willen duiken als ik grijs (of grijzer) en oud (oké, ouder) ben. Vooral nadat ik het boek 'The Hero Trap' van mijn goede vriend Thomas Kolster heb gelezen, die zo welsprekend beschrijft dat 'merken dingen, verhalen en identiteit kunnen verkopen, maar dat heel weinig merken mensen daadwerkelijk helpen hun doelen te bereiken. Het gaat erom de relatie te veranderen van transactioneel naar transformationeel, mensen te helpen meer te zijn, meer te doen, meer te ervaren.'
Mijn persoonlijke visie hierop is dat Tony's erin geslaagd is een onverwachte en onzichtbare Gouden Knop in het leven van mensen in te drukken, iets wat verder gaat dan de missie, verder gaat dan geweldig smakende chocolade. Ze werden onderdeel van een beweging van -excuseer het cliché- 'game changers' in hun eigen persoonlijke ecosystemen. Ze begonnen zich goed te voelen, niet alleen vanwege wat chocolade voor hen doet, maar vanwege wat zij voor chocolade kunnen doen.
Wat denk je? Heb ik gelijk? Heb ik ongelijk?
Zie ik iets over het hoofd dat jij wel ziet?
Laat het me weten.